31669
۱۱/۰۴/۹۶
۲۲:۴۹

پل صراط به چه معناست؟

یکی از مواقف سخت و در حقیقت آخرین توقفگاه در قیامت «صراط» است.

به گزارش روشن خبر از پرسمان، صراط پلی بر روی دوزخ است که همگی باید از آن رد شوند؛ مومن باشند یا کافر.

قرآن درباره صراط می فرماید:
(وَ إِنْ مِنْکُمْ إِلاَّ وارِدُها کانَ عَلی رَبِّکَ حَتْماً مَقْضِیّاً ثُمَّ نُنَجِّی الَّذِینَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِینَ فِیها جِثِیّاً)؛ مریم/۷۱ و ۷۲٫
«و همه شما [بدون استثنا ]وارد جهنم می شوید؛ امری است حتمی و قطعی بر پروردگارت سپس اهل تقوا را از آن رهایی می بخشیم و ظالمان را در آن رها می سازیم». همچنین ر.ک: صافات/۲۲ – ۲۶٫

سپس همه بر آتش وارد می شوند؛ اما آتش بر مؤمنان کارساز نیست، بلکه برای آنها سرد می شود و آن هم به دلیل نور مؤمن است که آتش خروشان دوزخ را از جوش و خروش می اندازد.

«قال رسول الله(ص): یقول النار للمؤمنین یوم القیامه جُزْ یا مؤمن فقد أطفأ نورک لهبی»؛ بحارالأنوار، ج ۸، ص ۲۴۹٫

چنان آتش بر مومنان بهشتی سرد می شود که آنان شک می کنند که آیا بر آن گذشته اند و می پرسند: مگر خدای سبحان نفرموده بود که همه بر آتش جهنم وارد می شوند؟

مردمی که از پل صراط رد می شوند، چند گروه اند
امام صادق(ع) درباره گذر مردم از پل صراط و صفات آن و طبقات مردم در گذر از صراط می فرمایند:
«الناس یمرون علی الصراط طبقات و الصراط أدق من الشعر و من حد السیف؛ فمنهم من یمر مثل البرق و منهم من یمر مثل عدو الفرس و منهم من یمر حبوا؛ و منهم من یمر مشیاً؛ و منهم من یمر متعلق؛ قد تأخذ النار منه شیئاً و تترک شیئاً»؛ همان، ص ۶۵٫

«مردمی که از صراط می گذرند بر چند دسته اند و صراط دقیق تر از تار مو و برنده تر از شمشیر است: گروهی مانند برق از آن می گذرند؛ گروهی همانند دویدن اسب از آن رد می شوند؛ گروهی با سینه خیز از آن می گذرند؛ گروهی در حالت پیاده روی می گذرند و گروهی افتان و خیزان می روند؛ گاهی آتش آنان را در می یابد و گاهی آنها را رها می کند».

از این روایت روشن می شود که امام(ع) در صدد بیان حالات اهل نجات در گذشتن بر پل صراط هستند؛ زیرا در هر صورت هر پنچ گروه از پل رد می شوند؛ منتها برخی بسیار سریع چون سرعت برق؛ برخی سریع چون فرار اسب؛ برخی آرام؛ برخی با زحمت و سختی و بالاخره گروهی با خطر فرار و چشیدن مزه بخشی از آتش جهنم. این گروه ها به بهشت وارد می شوند و در آنجا جاودان خواهند بود. اما آنهایی که نتوانند از پل بگذرند و در آتش دوزخ سقوط کنند، دو دسته اند: یا مستکبراند و امید نجاتی برای آنها نمی ماند و تا ابد گرفتار دوزخ خواهند بود و گروهی مدتی – با توجه به شدت گناهان شان – در جهنم درنگ می کنند و آن گاه نجات پیدا می کنند. مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن، ج ۶، ص ۴۸۳٫

ارسال نظر